امروز من به اینجا پناهنده شده ام. من امروز به اینجا امدم تا بنویسم. از دردهایم. از غم هایم. از آدم هایی که نزدیکند. خیلی نزدیک اما راحت می شکنندت. و نیاید روزی که آدم از نزدیک ترینش بخورد! دلم داشت منفجر می شد اینقدر که حرفهایم را نگه داشتم. آدم به چه کسی بگوید؟ دردش را به که بگوید؟ دستش را به که بدهد؟

اینجا اما بود. یکدفعه یادم افتاد اینجا همیشه شنونده خوبی بوده. پس پناهنده شدم. وقتی در نهایت کم لطفی به بدترین چیزها متهم شوی و اجازه ندهند حرفت را بزنی. واای جقدر خوب که اینجا هست. می توان اینجا نوشت. چقدر خوشحالم. 

همیشه فکر میکنم چرا ما آدم ها، عین آدم، نمی توانیم بنشینیم و حرفمان را بزنیم؟ مگر آدم بزرگ نیستیم؟ مگر حرف زدن بلد نیستیم؟ مگر شعور و درک نداریم؟ پس چرا نمی توانیم بنشینیم و درست حرفمان را بزنیم؟ چرا مثل آدمهای ماقبل تاریخ تلاش میکنیم با انواع اصوات بلند و موج دار منظورمان را به طرف برسانیم. کار سختی نیست.

گاهی باید از خواسته هایت بگذری. برخلاف میلت به حداقل ها رضایت دهی. اما میدانی حق تو نیست. سهم تو نیست. خواسته ات نیست. اما چاره چیست؟ غرورت مهم تر است یا خواسته هایت؟

صدای جیر جیرک ها به گوش می رسد
سکوت را نوازش می دهند
و جای خالی آدم های شب نشین را
با نگاهی معصومانه پر می کنند